آیا باور کرد مرگ خورشید را ؟

با نا آشنایان دل آشنا !
درود گرم و ستایش بی پایانم را توام با اخلاص و صمیمیت خدمت شما نا اشنایان دل اشنا ، پیشکش مینمایم تا ازین طریق شما را در خلوتکده  تنهائی و انزوای یک روح عاصی ، دردمند و تنها رهنمون گردم تا درد دانه های سینه مجروح و خونینش را به سائقه همان آشنائی و همدردی برای شما به خوانش گیرد.
اما القصه :
آنگاهیکه "سپیده" دم بعد از جنگ  دوامدار و خونینی که با طلایه داران "شب " داشت بالاخره طلسم حاکمیت شب را در هم شکست و با جلوه ها و کرشمه های رندانه و صبورانه  اش و با پنجه های نرم و نازک آشنایش ، پلکهای بخواب رفته خورشیدر ا به بازی گرفته تا با لبخند ملیح و سیمگون او ، جهان را نورانی نموده و آخرین بقایای تیرگی و شب را با نیزه های ذرین و طلائی اش ، راهی دیاران عدم نماید تا هیچگاه شب نگهداران در پناه پرده سیاه شب ، مسافران جاده های انوار طلائی آفتاب را به قعر ظلمات ذلت و پستی پرت نه نمایند .
دوستان ! آیا به راستی شب برای همیش نابود گردید؟ و بار دگر طلایه داران شب ، خورشید را در چاه ظلمانی به بند نکشیده و جاودانگی شب را اعلان نخواهند نمود ؟
نه ! هوشدارید غافل نباشید همین حالا بنگرید که  سیمای خونین و غبار آلود خورشید در غروب ، باز هم از حاکمیت شب و تاریکی و تلخی و درد و هراس و وحشت و رقص جنیان و مرگ طلوع سخن میگوید . چرا چنین ؟؟؟ هر آنچه را که یافته ایم دوباره گم کنیم ؟ چرا غروب ، سرنوشت غم انگیز سپیده دمان باشد ؟ چرا در حاکمیت شب سیاه و هراس انگیز، نور و روشنی را به بند میکشند ؟ ما تاکی در هجرتکده این زندگی معکوس ،غروب خورشید ارزوهای مان را  با چهره خونین و رقتبارش در حال فرو رفتن در سیاهچا ل ظلمانی شب ، مشاهده نمائیم ؟.
آیا این سر نوشت محتوم ماست که بعد از پیروزی نور بر ظلمت ، باز هم مرگ طلوع  را دردناکانه بنگریم و در صحرای قیر اندود شب ، تنهای تنها محکوم به ماندن باشیم ؟؟؟.
نه ! نه ! چشمک هر ستاره ی در شب ظلمانی ،ما را مژده ایست که افتاب نمرده است و شب علیرغم حاکمیتش، باز هم نتوانسته نشانه های نور را از بین ببرد . زیرا خورشید ما بی زوال است و بما نوید میدهد که بیائید من در خلوت هر مهتاب و در تابش هر ستاره و در ساحل نوری کهکشانها با شما هستم . در شب نمانید و با شب خو مکنید و بسوی هر روزنه از نور که بروی تان تابیدن میگیرد ، پرواز کنید.