در حاشیه سخنان عجیب غریب وزیر خارجه بریتانیا، عدالت پیش شرط اصلی مذاکره با طالبان

هشت صبح

در حالی که امروز کنفرانس لندن با اشتراک ده ها کشور و سازمان بین المللی و هیات افغانی برگزار می شود، دیوید ملیبند، وزیر خارجه بریتانیا به کمیته روابط خارجی سنای امریکا گفته است که "رهبری طالبان اهداف مشابه با اهداف القاعده به ویژه گسترش خشونت و جهاد به سطح جهانی ندارند ".
هرچند وزیر خارجه بریتانیا در ادامه سخنان خود گفته است که منظور او از این گفته ها، ایجاد یک نوع تفکیک مغشوش میان طالبان و القاعده نیست، زیرا طالبان در جریان حاکمیت شان فضای حمایتی برای القاعده فراهم کردند. اما به گفته آقای میلیبند " اکثر اعضای پایین رتبه و میانه طالبان" می توانند در این شمار به حساب بیایند .
آنچه که این سخنان را جالب توجه می ساز، این است که دولت بریتانیا به صورت یکباره و ناگهانی، گویی که معجزه ای رخ داده باشد، به این نتیجه می رسد که گویا طالبان اهداف مشابه با القاعده ندارند. این موضع گیری متاسفانه همان موضعی است که طالبان نیز خودشان بیان می کنند و تلاش می کنند که با تاکید بیشتر بر آن، میان خود و القاعده تفکیک ایجاد نمایند. چنانچه ملاعمر، رهبر فراری گروه طالبان در پیام تبریکیه خود به مناسبت عید قربان سال روان خورشیدی نیز تلاش فراوان کرده بود که میان طالبان و القاعده تفکیک ایجاد کند و به نوعی از انحا به آنانی که نگران سیاست های طالبان اند، اطمینان دهد که آنها از سیاست های گذشته فاصله گرفته اند .
اکنون متاسفانه دولت بریتانیا به صورت خواسته و یا ناخواسته سخنگوی گروه طالبان شده است و جناب وزیر خارجه آن کشور همان حرف های را می زند که ملاعمر می خواهد .
ممکن است برای بریتانیا موضوع مصالحه با طالبان یک امر جدی و اساسی تلقی شود، برای حکومت افغانستان نیز این مساله بسیار جدی است، اما تلاش های از این دست که در صدد ایجاد تفکیک میان طالبان و القاعده است، کوششی است در جهت کاهش حساسیت افکار عامه در مورد طالبان و هموار ساختن زمینه ورود و پیوستن آن گروه به دولت افغانستان. بعید نیست که اگر این گونه تلاش ها ادامه بیابد ما روزی شاهد انکار تمامی جنایات و اقدام های تروریستی طالبان از سوی یک کشور خارجی باشیم که بگوید مثلا این طالبان نبودند که حملات انتحاری و تروریستی انجام می دادند .
در این که دولت افغانستان و حامیان بین المللی اش موضوع مصالحه و مذاکره با تمامی جناج های درگیر را در افغانستان باید به یکی از اولویت های شان به منظور تامین ثبات و صلح، مبدل کنند، حرفی نیست. اما مشکل قضیه در این جاست که تلاش برای مصالحه و مذاکره با طالبان نباید منجر به مغشوش کردن افکار عامه شود و جنایات و اقدام های تروریستی این گروه به طاق نسیان گذاشته شود .
مردم، همان مردمی که دولت افغانستان و حامیان بین المللی اش تلاش می کنند تا برای شان صلح و ثبات را تامین کنند، به هیچ صورتی خواهان صلحی نیستند که در پی آن حقوق اساسی و بشری شان پایمال شده و به مسخره گرفته شود . 
همین اکنون دولت افغانستان شدیدا با بحران فقدان عدالت مواجه است. در ذهنیت و افکار دولتمردان افغان، عدالت را جایگاهی نیست. به همین خاطر هم است که معافیت و عدم پیگیرد قضایی مجرمین، ناقضان حقوق بشر و جنایتکاران جنگی سبب شده است تا میزان جرایم بالا برود، کشت و قاچاق مواد مخدر از کنترول بیرون شود و قوانین به کاغذ پاره های محض مبدل گردند .
مذاکره با طالبان باید در یک چارچوپ شفاف، روشن و مبتنی بر ارزش های عدالت انجام شود و نباید این امر منجر به فراموشی و انکار جنایات طالبان و دیگر گروه های جنایتکار گردد. در این صورت صلح و ثباتی که ممکن است در پی مصالحه با طالبان ایجاد گردد، قابل قبول تر و پایدارتر خواهد بود و به ایجاد یک وضعیت آبرومند منجر خواهد شد، در غیر آن صلحی که با عدم رعایت عدالت ایجاد گردد، نتیجه اش آشفته بازاری است که ما همین اکنون با آن دست و پنجه نرم می کنیم و هیچ کس هم نمی داند که چگونه از این منجلاب افغانستان را بدر کند و تداوم این روش و راه در مورد مصالحه و مذاکره با طالبان در واقع رفتن یک راه طی شده است که عدم موثریت و کارآیی آن در طول هشت سال گذشته به خوبی اثبات شده است .
منبع : روزنامه هشت صبح