کابل، جولانگاه طالبان

محمد امین میرزاد
روز دوشنبه مرکزشهر کابل فضای آتش بار و یکه تازی های تعدادی ار اتنحارگران طالبان را تجربه کردند، ساعت نه و نیم صبح تعدادی از انتحار گران طالبان در میدان پشتونستان جلو درب ورودی قصر ریاست جمهوری حمله را آغازکردند. گفته می شود یک مامورجلو درب ورودی قصر جزء اولین قربانیان این حمله بودند، به دنبال آن به سوی وزارت عدلیه و هتل سریناکابل تیر اندازی کردند و اینجا بود که شهر کابل چهره جنگی به خود گرفت وتبادله آتش میان طالبان و نیروهای امنیتی شامل اردوی ملی و پولیس آغاز گردید. هرچند که حمله طالبان با برنامه ریزی دقیق و حساب شده آغاز شده بود و می خواستند با نفوذ در داخل وزارت عدلیه، هتل سرینا و نیز در صورت امکان وزارت های مالیه و معارف و بانک ملی افغانستان، تلفات سنگینی را در این مکان ها وارد نمایند، اما وجود موانع و حصارهای موجود در اطراف این مکانها و نیز مقابله نسبتا سریع نیروهای امنیتی در برابر مهاجمان، این فرصت را از آنان گرفت و مهاجمان به ناچار به طرف فروشگاه بزرگ افغان عقب نشینی کرده و وارد این فروشگاه شدند. نبرد زمانی اتفاق افتاد که که مرکزشهر شلوغ ترین ساعات خود را سپری می کرد، اما در گیری های میدان پشتونستان سبب گردیده بود که مغازه داران وعابران به سرعت محل را ترک گفته بودند و سیلی از هزاران انسان ازمرکز شهر به سوی اطراف با موتر ویا پای پیاده در حال فرار بودند. هرچند که یک ساعت از نبردها می گذشت، تصویر درستی ازنبرد نشان داده نشده بود اما زمانی که یکی طبقات فروشگاه افغان آتش گرفت، دود ناشی از این آتش سوزی نسبتا بزرگ تصویری واضحی از میدان نبرد برای تمامی شهروندان کابل ارایه داد. هنوز مشخص نیست که نیروهای امنیتی ویا طالبان کدام یک عامل اصلی آتش زدن فروشگاه افغان است، اما آتش گرفتن یک مغازه توسط گلوله های آتشین ویا مرمی راکت می تواند آتش سوزی را به وجود آورده باشد. وجود مغازه های لباس ودیگر اجناسی قابل حریق سبب گردید که آتش به سرعت به دیگر دکانها سرایت نماید و در طول چند ساعت بخش اعظم فروشگاه افغان در آتش بسوزدو به خاکستر تبدیل گردد. هرچند برخی از شاهدان می گویند زمانی که طالبان در این فروشگاه پناه گرفتند، پشاپیش برای ترساندن مردم نارنجگ های صوتی و آتش زا می انداختند و ممکن است آتش سوزی فروشگاه بزرگ افغان از این ناحیه باشد و نیز این احتمال هم وجود که یکی از دکانها توسط فیرهایی که از سوی نیروهای امنیتی به سوی مهاجمان طالبان که در این مکان نشانه گرفته بودند، صورت گرفته باشد. به هرحال آنچه از این آتش سوزی بزرگ نصیب گردید تباهی مغازه دارانی بود که در این فروشگاه مشغول کسب وکار بودند و دود ناشی از آن توانست شانتاژ تبلیغاتی خوبی را برای طالبان فراهم آورد. سرانجام مهاجمان پس از دو ساعت نبرد در این فروشگاه با کشته شدن 4 نفر شان در این منطقه به سوی سینمای پامیر و مسجد شاه دوشمشیره فرار کردند و گفته می شود که در این منطقه نیز یک حمله انتحاری انجام دادند، پیش از این یک انتحارگر موترش را در مانعی در وسط چهار راهی ملک اصغر روبروی گلبهارسنتر کوبید که فقط خودش کشته شد و تلفاتی را در برنداشت، هدف این انتحار کننده کدام ساختمان دولتی بود و اینکه چگونه خود را تا این چهار راه رسانده بود، هنوز روشن نیست، اما تصادم موتر با بتون های اطراف میدان سبب مرگ انتحارکننده گردید. آخرین نبردها از بقایای مهاجمان تروریست در جاده نادرپشتون ادامه یافت و هنوز روشن نیست که این گروه از مهاجمان توانسته اند از سینمای پامیر و مسجد شاه دوشمشیره فرار نموده خود را به این جاده برساند یا این که مهاجمان جدید در جاده نبرد جدید دیگری را آغاز کردند. به هرحال پس از چندین ساعت نبرد، سرانجام این غایله خونین به پایان رسید و جلو جولان نیروهای طالبان از مرکز شهر گرفته شد. براساس آمار رسمی که از سوی وزارت داخله به نشر رسیده است در این درگیری ها 3 نفر کشته اند و 32 نفر دیگر زخمی شده اند. حال سئوال اساسی این است که مهاجمان چطور و چگونه وارد شهر گردیدند که نیروهای امنیتی مانند گذشته از ان بی خبر بودند؟ و چرا نیروهای امنیتی نتوانستند محل اختفای آنان را شناسایی کنند؟ چرا بازهم تدابیری برای جلوگیری از حمله گروهی طالبان و یا القاعده در داخل شهر کابل گرفته نشد؟ این اولین تجربه شهرکابل نیست که مورد حمله گروهی قرار می گیرد، بلکه سال گذشته عین همین حادثه در وزارت عدلیه و چندین وزارت خانه دیگر تکرار شده بود و حتی پیش از این نیز هشدارهایی در این مورد به نیروهای امنیتی داده شده بود. با توجه به این پسمنظر اگر نیروهای امنیتی مورد بازپرس قرار داده شود، تاچه اندازه می توان نیروهای امنیتی را در این مورد مقصر دانست؟ هرچند که سخنگوی وزارت دفاع از عکس العمل نیروهای ضد شورش و امنیتی تمجید کرد که با کمترین تلفات توانستند در یک منطقه مزدحم مهاجمان را از پای در آورده و مانع رسیدن به اهداف شان شود. البته تردیدی وجود ندارد که نیروهای امنیتی واکنش سریع در این ز مینه خوب عمل کردند و توانست شرایط را برمهاجمان لحظه به لحظه تنگ نماید و مانع رسیدن آنان به اهداف تروریستی شان گردد، اما انچه در طول هشت سال گذشته سئوال بی پاسخ باقی مانده این است که چرا نیروهای امنیتی دربرابر نفوذ مهاجمان در داخل شهر و شناسایی لانه های مخفی وشبکه های فعال تروریست ها در داخل شهر ناتوان هستند؟ چرا هربار از این ناحیه ضربه می بینند و نمی توانند عوامل نفوذی طالبان را در داخل شهر شناسایی کنند؟ تاکنون در این سال ها کابل در واقع دهها بار مورد حمله تروریستی قرار گرفته است. متاسفانه حملات انتحاري از گذشته تا كنون در كابل طوري اتفاق افتاده است كه تعجب همگان را برانگيخته است، زيرا انتحارگران از شديد ترين موانع امنيتي عبور كرده اند و عمل شيطاني شان را انجام داده اند و با اين از چنان طرح ساده امنيتي استفاده كرده اند وبه راحتي نيروهاي امنيتي را بارها در دام خود گرفتار كرده اند. جالب تراز همه این است که همین چند روزپیش اعلام گردید که عوامل طالبان چندین موتر زرهی را از کابل به سرقت برده اند و ممکن است از این موترها در حمله روز دوشنبه استفاده کرده باشند، روند نبردها و فرار و گریز آنان نشان داد که مهاجمان از این موتر ها استفاده نکرده بودند و الان این احتمال وجود دارد که این عوامل نفوذی طالبان در داخل شهر از این موترها برای اهداف خونین تر تروریستی استفاده کند. اکنون اگر نيروهاي امنيتي هوشيار نباشند، ممكن است حوادث و فاجعه هاي خونين تري توسط انتحار گران تروريست در كابل و ديگر شهر هاي افغانستان،خلق گردد. نيروهاي امنيتي بايد به همان میزان که تروریست ها تاکتیک های نفوذ و عملیات خود را عوض می کنند به همان اندازه برای مقابله آمادگی داشته باشند. براین اساس با توجه به وحشت ایجاد شده میان مردم در این حمله تا زمانی که سر نوشت موتر های زره دار ربوده شده روشن نگردد، شهروندان کابل در بیم و هراس زندگی خواهند کرد.
منبع : http://www.dailyafghanistan.com/newspages/opinion.html#03