با نا آشنایان دل آشنا

خواهر برادر !
سلام و سپاس مر شما را باد که در قله بلند استغنا از همه قید ها و عبودیت های غیر "او" رهیده اید.
شمائیکه با جسارت و خودآگاهی انقلابی ، بر مناسبات حاکم بر زمان ، شوریده تا از تفتیده کویر هولناک زندگی ، انسانهای دربند ظلم و اجحاف و استبداد و انحصار را به چشمه های جوشان و گوارای " رهائی " و "آزادگی " رهنمون باشید.
اکنون شما بگوئید که جامعه ما تاکی بر دخمه های مرگ دژخیمان که از اجساد له شده پدران و مادران مان انباشته اند ، سرود نافرجام ماتم را بسرایند ؟ .
تاکی مظلومیت سرخ رنگ پدران و مادران و فرزندان مانرا همچون شرنگ کشنده مرگ ، مزمزه نمائیم؟ .
تاکی درین آشفته بازار جنایت و درین عفن محیط الوده به استبداد و انحصار ، شاهد برافراشتن دار ها ، کاشتن نیزه زار ها و روئیدن گیاهان مرگ ، باشیم ؟ .
تاکی درین تاریکستان قیر اندود ستم و تجاوز ، در سوگ غمگینانه و پایدار ناشی از ثقل زنجیر های دست و پاگیر اسارت و صفیر تازیانه ها و گلوله ها بر پشت و پهلوی مان ناله سر دهیم ؟ .
تاکی مزدور صفتان بی همه چیز اساس عقوبت باره شان را بر فرورفتگی های زخمهای عمیق و پاره استخوانهای شکسته شده ،حلقوم دریده ها و زبان در کام بریده ها ، استوار ساخته و کالبد های شکسته و له شده هزاران آرمانهای خونین و روفته شده حقیقت و آزادی را در «قبرستان زنده ها» ، زنده به گور نمایند ؟ .
تاکی به عربده وحشیان و زورگویان ، توام با ضجه و ناله مظلومانه پدران و مادران در سوگ نشسته گوش فرا دهیم ؟ .
تاکی صاحبان " تیغ و تسبح و طلا " سینه های مان را به جرم پاسداری از عدالت و آزادی ، آماج خدنگ کین توزانه شان قرار دهند ؟ .
تاکی ؟ تاکی ؟ تاکی ؟…..